جن نامه

همه چیز همانطور می گذرد که باید بگذرد. به همان مسخرگی و کسالت باری که انتظارش را داشتم. به خانه که بر می گردم دیگر حتی به پوچی و حماقتی که در تمام کارهای امروزم و هر روزم جا خوش کرده فکر هم نمی کنم. تسلیم شده ام یا پذیرفته ام؟ چه فرقی می کند!
گفته [...]

در برابر ِ هر حماسه من ايستاده بودم.
و مردي که اکنون با ديوارهاي ِ اتاق‌اش آوار ِ آخرين را انتظار مي‌کشد
از پنجره‌ي ِ کوتاه ِ کلبه به سپيداري خشک نظر مي‌دوزد;
به سپيدار ِ خشکي که مرغي سياه بر آن آشيان کرده است.
و مردي که روزهمه‌روز از پس ِ دريچه‌هاي ِ حماسه‌اش نگران ِ کوچه
بود، اکنون [...]

شب های سال نو
که نو شدنش تنها شماره ایست که به جای شش، هفت خواهد شد
بیگانه ای که خانه ای ندارد
تنها یادی
از وطنی که دیگر وطن نیست
و خیابان هایی که دیگر آشنا نیستند
نه کسی که برایش بگرید
یا برایت گریه کند
در انتهای خود ویرانگری
در انتهای همه چیز

رها كنيد مرا، رها كنيد شانه و بازويم
رها كنيد مرا تا ببينم
من این گل را مى شناسم
من با اين گل سرخ در قهوه خانه ها نشسته ام
من با اين گل سرخ در ميدان راه آهن سلام داده ام
آ…ی
من این گل را مى شناسم
سعید سلطانپور

دارم شروع می کنم به نقاشی نمودن تحت نظر جناب پیتر کارلسون. حضورا ملاقاتش نکرده ام اما از حس معترضانه و نگاه چپی که در نقاشی هایش دارد خوشم آمده. خدا را چه دیدید شاید خواندن دکترا در این رشته مهندسی تخمی ای که می خونم رو ول کردم و رفتم دنبال نقاشی اگر غم [...]

قدما راست گفته اند به گمانم که ترک عادت موجب مرض است! برای آزار ندیدن یک “دیگری” از کلمه هایم، خواستم که ننویسم یعنی در جایی که عمومی باشد ننویسم. فعلا که عادت برگشته است و بد جور هم جایش درد می کند!